Ishte një pasdite e zakonshme vjeshte. Në trotuarin e mbushur me njerëz, një grua e moshuar pa një djalë të ri që po kalonte. Zemra i rrahu fort. Edhe pse kishin kaluar shumë vite, ajo e njohu menjëherë. Ishte djali i saj.
Ajo iu afrua me buzëqeshje dhe i tha me zë të dridhur:
— Bir...
Djali u kthye, e pa për disa çaste dhe, me mirësjellje, u përgjigj:
— Më falni, zonjë... Besoj se më keni ngatërruar me dikë tjetër.
Gruaja uli kokën. Lotët i rrëshqitën në faqe. Nuk ishte se djali nuk e donte. Ai thjesht nuk e mbante mend.
Vite më parë, ai kishte pësuar një aksident të rëndë. Mjekët ia shpëtuan jetën, por kujtesa e tij u dëmtua. Ai kishte harruar shumë nga fëmijëria dhe fytyrat e njerëzve më të afërt.
Nëna nuk u zemërua. Ajo nxori nga çanta një fotografi të vjetër: një djalë i vogël në krahët e saj, duke qeshur buzë detit.
Djali e mori fotografinë. Për disa çaste nuk tha asgjë. Pastaj sytë iu mbushën me lot. Nuk i ishin kthyer kujtimet, por ndjeu një afërsi të pashpjegueshme.
— Nuk të kujtoj... — tha ai me zë të ulët. — Por zemra më thotë se je dikush shumë i rëndësishëm.
Nëna e përqafoi pa thënë asnjë fjalë.
Që nga ajo ditë, ata filluan të njiheshin sërish. Nuk mundën të rikthenin vitet e humbura, por ndërtuan kujtime të reja, një ditë pas tjetrës.
Sepse ndonjëherë, edhe kur kujtesa humbet, dashuria gjen një mënyrë për të treguar rrugën, do t’iu jemi mirenjohes nese do te na ndihmonit që të mirmbajmë faqen vetëm duke shtypur(mbi foton) që ndodhet më poshtë.Faleminderit për mirkuptimin SHQIPE
