Një deklaratë e pazakontë për raportin mes martesës, besimit dhe tolerancës fetare po ngjall reagime të forta. Një burrë ka rrëfyer se bashkëshortja e tij është besimtare myslimane dhe falet rregullisht, ndërsa ai vetë shprehet hapur se nuk e pëlqen fenë myslimane.
Sipas rrëfimit të tij, sa herë që gruaja nis faljen, ai rrit volumin e muzikës, duke bërë që ajo të dalë në korridor për të vazhduar namazin. “Ajo falet, ndërsa unë nuk e dua fenë myslimane”, është deklarata që ka ndezur diskutime mbi kufijtë e lirisë personale dhe respektin brenda një marrëdhënieje.
Rasti ngre një pyetje më të gjerë: sa mund të funksionojë një martesë kur dy partnerët kanë bindje krejtësisht të ndryshme për fenë? Ekspertët e marrëdhënieve theksojnë se dallimet në besim nuk janë domosdoshmërisht problem, për sa kohë që ekziston respekti reciprok dhe secilit i lihet hapësira të praktikojë ose të mos praktikojë fenë sipas bindjes së vet.
Në këtë rast, sjellja e përshkruar është parë nga shumë njerëz si mungesë tolerance ndaj praktikës fetare të partneres, ndërsa të tjerë e konsiderojnë si shprehje të konfliktit të brendshëm që ekziston në çift. Në fund, çështja nuk lidhet vetëm me fenë, por me respektin, komunikimin dhe mënyrën si dy njerëz me bindje të ndryshme zgjedhin të jetojnë së bashku.
