Britma e parë përshkoi sheshin si një sirenë alarmi. Brenda pak sekondash, telefonat u ngritën, kamerat u drejtuan nga vendi i ngjarjes dhe gishtat nisën të dridheshin mbi butonin “regjistro”. Askush nuk e dinte se çfarë e kishte shkaktuar situatën, por të gjithë kërkonin prova.
Momenti më i keq i një të panjohuri u shndërrua menjëherë në përmbajtje për rrjetet sociale, duke u parë, gjykuar dhe përdorur kundër tij përpara se e vërteta të bëhej e ditur.
Ajo që ndodhi në atë shesh të mbushur me njerëz ishte shumë më tepër se një trazirë publike. Ishte përplasja mes dobësisë njerëzore dhe vështrimit të pamëshirshëm të botës digjitale. Një shpërthim emocional, sado shqetësues të ishte, dikur mund të përfundonte si një histori e treguar në lagje dhe më pas të harrohej.
Por këtë herë, pamjet u përsëritën pafundësisht. Çdo shpërndarje i hiqte ngjarjes një pjesë të kontekstit, ndërsa çdo mbishkrim e ndryshonte historinë sipas qëllimit të personit që e publikonte. Për disa ishte arsye për zemërim, për të tjerë material për humor, ndërsa disa e përdorën si një skenë për gjykime morale.
Pas gjithë zhurmës mbetën njerëzit që e përjetuan ngjarjen drejtpërdrejt: personi që u ndalua, policët që përpiqeshin ta qetësonin situatën nën vështrimin e mijëra kamerave dhe familjet që kishin dalë për një pasdite të zakonshme, por papritur u bënë pjesë e një spektakli viral.
Edhe pasi qetësia u rikthye në shesh, interneti vazhdoi ta mbante gjallë kaosin. Pamjet mbetën online, duke u shpërndarë dhe komentuar nga njerëz që nuk e njihnin të gjithë historinë.
Kjo na përball me një pyetje të pakëndshme: kur shtypim butonin “regjistro”, a po dokumentojmë një ngjarje, apo po marrim pjesë në një dënim publik që mund të mos përfundojë kurrë, do t’iu jemi mirenjohes nese do te na ndihmonit që të mirmbajmë faqen vetëm duke shtypur(mbi foton) që ndodhet më poshtë.Faleminderit për mirkuptimin SHQIPE
