Muzika nuk u ndal kur ajo u rrëzua. Ajo vazhdoi të luante ndërsa britmat nisën të mbushnin sallën, e cila vetëm pak çaste më parë ishte e mbushur me premtime dhe gëzim.
Një nuse me fustanin e bardhë. Një bashkëshort i gjunjëzuar pranë saj. Të ftuarit mbetën të ngrirë mes mosbesimit dhe tm*rrit.
Askush nuk ishte i përgatitur për heshtjen që pasoi, apo për pyetjen që do t’i përndiqte për një kohë të gjatë.
Sot, atë natë e kujtojnë në copëza. Mënyrën se si velloja e saj pasqyronte dritën, tingujt e vallëzimit të tyre të parë dhe çastin e saktë kur lumturia u kthye në tr*gjedi.
Bashkëshorti kujton peshën e saj në krahët e tij, dëshpërimin teksa i lutej gruas që donte të merrte frymë, dhe momentin kur kuptoi se nuk kishte më asgjë që mund të bënte.
Të ftuarit kujtojnë se muzika vazhdonte të luante, sikur altoparlantët nuk e kishin kuptuar ende se çfarë kishte ndodhur.
Pas tragjedisë, dhimbja pushtoi çdo cep të jetës së familjarëve dhe miqve. Ftesat e dasmës, fustani i nuses dhe lista e këngëve të zgjedhura me kujdes u shndërruan në kujtime të një të ardhmeje që u zhduk brenda një çasti.
Familjet që prisnin të festonin fillimin e një jete të re, u gjendën duke mbështetur njëra-tjetrën përballë një humbjeje të paimagjinueshme.
Nuk ka përgjigje që mund ta shpjegojë një tragjedi të tillë; mbetet vetëm përpjekja e vështirë për të vazhduar jetën, në një botë ku gjithçka mund të ndryshojë brenda një sekonde, do t’iu jemi mirenjohes nese do te na ndihmonit që të mirmbajmë faqen vetëm duke shtypur(mbi foton) që ndodhet më poshtë.Faleminderit për mirkuptimin SHQIPE
