Kryeministri Rama, gjatë fjalës së tij, pas mbledhjes së grupit parlamentar, kritikoi edhe ish-ministren e Jashtme Elisa Spiropali, për marrëveshjen e re për Shqipërinë, të cilën e shprehu në llogarinë e saj në Facebook, vetëm pak ditë pasi filluan protestat kundër projektit të Zvërnecit.
Rama tha se ka disa shpirtra të humbur brenda Partisë Socialiste që duan një Shqipëri të re dhe shprehu se mezi pret që drafti t’i paraqitet, por shtoi se ka frikë se ai nuk do të vijë kurrë.
“Është gjithashtu një thirrje për një Shqipëri të re, dhe ka disa shpirtra të humbur në partinë tonë që duan një Shqipëri të re. Mezi pres që të na sjellin draftin e shkruar të Shqipërisë së re. Por kam frikë se nuk do të vijë kurrë, sepse Shqipëria e re është si të gjitha siluetat e flamingove, njërën prej të cilave e mbante Fatos Lubonja. Fatosi poshtë, flamingo lart dhe 'hi hi hi hi Shqipëria e re'. Do të kritikohemi dhe sulmohemi, por kemi detyrimin të mos zgjedhim rrugën e lehtë, të mos zgjedhim të jemi popullorë, kur duhet të jemi përgjegjës”, tha Rama.
Kujtojmë se pak ditë më parë, ish-ministrja e Jashtme Elisa Spiropali tha se nevojitet një marrëveshje e re për Shqipërinë.
Duke iu referuar protestave për projektin e Zvërnecit, ajo tha se është e lehtë të vazhdosh me fjalë boshe dhe komplote.
«Tani që të gjithë Makbethët vrasës dhe Hamletët e dyshimtë kanë dalë dhe kanë hyrë në lojë, tani që vrasja është kryer, gjaku është derdhur, ndërgjegjet janë tronditur, gjumi është trazuar, çfarë tjetër duhet bërë? Jo çdo gjë. Diçka shekspiriane. Diçka që zgjat. Diçka që është bërë, nuk mund të zhbëhet», tha Spiropali.
Ndërsa shpjegoi kushtet e marrëveshjes së re për Shqipërinë, Spiropali tha se parlamenti nuk duhet të jetë vetëm vendi ku merren vendime, por edhe vendi ku dëgjohet zëri i shoqërisë.
“Një marrëveshje ku republika parlamentare ushtron të gjitha funksionet e saj përfaqësuese, kontrolluese dhe monitoruese, sepse demokracia dobësohet sa herë që një pushtet rritet më shpejt se kontrolli mbi të”, shkroi ish-ministri në Facebook.
Postimi i plotë i Spiropal:
Një Marrëveshje e Re për Shqipërinë
Isha fëmijë kur, nëpërmjet pëshpëritjeve të anëtarëve të familjes dhe thashethemeve të të afërmve, mësova se diçka e pabesueshme, por e vërtetë, kishte ndodhur në Sheshin Skënderbej.
Më vonë kuptova se diçka e jashtëzakonshme që deri atë ditë as nuk mund të ëndërrohej, ishte një fakt kokëfortë, një realitet i prekshëm, një “herezi” që askush nuk lejohej as ta ëndërronte: ishte një protestë spontane dhe e heshtur e qytetarëve të Tiranës kundër regjimit diktatorial të asaj kohe.
Protestat e zhurmshme dhe krijuese të këtyre ditëve, krahasuar me protestën e heshtur të asaj kohe, nuk janë rrëshqitje psikologjike, nuk janë déjà vu, nuk janë devijime cerebrale. Ato janë fakte aq të ndryshme dhe të ngjashme saqë në kohën dhe rrethanat e tyre, secila ka rëndësinë dhe efektet e veta, për të nxjerrë mësimet përkatëse, dhe, si të tilla, duhet të shqyrtohen me seriozitetin dhe përgjegjësinë që meritojnë.
Ajo që është bërë nuk mund të zhbëhet. Ajo që është bërë nuk mund të zhbëhet, thotë Zonja Makbeth në skenën e somnambulistes ndërsa ecën në gjumë me një qiri në dorë.
Është e lehtë t’i rrethosh protestat e sotme me fjalë boshe, me komplote dhe hamendësime shterpë: Çfarë krimi kreu Zonja Makbeth, pse humbi gjumin, pse zgjohej natën duke ecur në gjumë, pse mbante një qiri në dorë?
Tani që të gjithë Makbethët vrasës dhe Hamletët e dyshimtë kanë dalë dhe kanë hyrë në lojë, tani që vrasja është kryer, gjaku është derdhur, ndërgjegjet janë tronditur, gjumi është trazuar, çfarë tjetër duhet bërë? Jo çdo gjë. Diçka shekspiriane. Diçka e qëndrueshme. Diçka që është bërë nuk mund të zhbëhet.
Për fat të mirë, kjo pyetje ka një përgjigje.
Ajo që duhet bërë sot është një marrëveshje e re për Shqipërinë.
Çdo epokë ka pyetjen e vet themelore. Për shumë vite, pyetja e Shqipërisë ishte se si të ndërtonte shtetin. Sot, pyetja është e ndryshme. Si ta bëjmë shtetin më të madh se qeveria dhe institucionin më të fortë se ai që ushtron pushtetin. Këtu fillon nevoja për një marrëveshje të re për Shqipërinë.
Shqipëria tani ka hyrë në një fazë të historisë së saj ku sfida më e madhe nuk është më ndërtimi i pushtetit. Pushteti është ndërtuar. Institucionet ekzistojnë. Administrata ekziston. Ligjet ekzistojnë. Ekonomia është më e fortë se kurrë. Demokracia është më e konsoliduar se në vitet e para të tranzicionit. Shqipëria ka rritur reputacionin e saj në botë dhe duhet ta mbrojë emrin e saj me çdo kusht. Sfida e kohës sonë është diçka tjetër.
Është aftësia e pushtetit për të vendosur kufij brenda vetes.
Për më shumë se tridhjetë vjet, Shqipëria ka jetuar me ankthin e mungesës. Mungonin institucionet. Mungonin rrugët. Mungonin investimet. Mungonte siguria. Mungonte shteti. Breza të tëra u rritën me bindjen se problemi kryesor i vendit ishte, nëse jo mungesa e shtetit, atëherë dobësia e shtetit.
Sot, për herë të parë, po përballemi me një pyetje tjetër. Çfarë ndodh kur pushteti bëhet më i fortë se mekanizmat e të njëjtit shtet që supozohet ta kontrollojnë atë. Çfarë ndodh kur problemet e administrimit rriten më shpejt se llogaridhënia. Çfarë ndodh kur stabiliteti fillon të ngatërrohet me shkaqe dhe pasoja të palidhura dhe të paadresuara.
Kjo është arsyeja pse Shqipëria ka nevojë për një marrëveshje të re me veten.
Një marrëveshje ku forca e shtetit nuk matet vetëm nga ajo që ndërton, por edhe nga zvogëlimi i aftësisë së tij për të kontrolluar, ose atë që pranon me vetëdije të mos kontrollojë. Një marrëveshje ku institucionet që mbikëqyrin pushtetin janë po aq të afta dhe më të afta se vetë pushteti.
Një marrëveshje ku parlamenti nuk është vetëm vendi ku merren vendime, por edhe vendi ku dëgjohet shoqëria.
Një marrëveshje ku republika parlamentare ushtron të gjitha funksionet e saj përfaqësuese, kontrolluese dhe monitoruese, sepse demokracia dobësohet sa herë që një pushtet rritet më shpejt se kontrolli mbi të.
Në zemër të kësaj marrëveshjeje qëndron një ide e thjeshtë. Askush nuk është mbi ligjin dhe askush nuk është nën ligj. Të tre pushtetet duhet të mbeten brenda kufijve të tyre kushtetues. Drejtësia duhet të ketë pushtetin për të hetuar dhe gjykuar. Parlamenti duhet të ketë pushtetin për të kontrolluar. Qeveria duhet të ketë pushtetin për të qeverisur. Por askush nuk duhet të marrë pushtetin e tjetrit. Sepse aty fillon deformimi i shtetit.
Një shoqëri demokratike nuk matet vetëm nga qeveria që ka. Ajo matet edhe nga opozita që prodhon. Opozita nuk është një aksident i sistemit. Nuk është pengesë për zhvillimin. Nuk është problem për stabilitetin. Opozita është shqisa që paralajmëron kur qeveria humbet kontaktin me realitetin. Shoqëritë që humbasin opozitarizmin nuk humbasin vetëm debatin. Ato humbasin aftësinë për të korrigjuar veten.
Kjo është arsyeja pse Shqipëria ka nevojë për më shumë konkurrencë, jo më pak. Ajo ka nevojë për një sistem të ri zgjedhor që prodhon përfaqësim të vërtetë dhe jo vetëm riprodhimin e elitave ekzistuese. Ajo ka nevojë për zgjedhje ku qytetarët të ndiejnë se vota e tyre ndryshon ekuilibrat, dhe jo vetëm statistika. Ajo ka nevojë për një kulturë politike ku rotacioni nuk shihet si katastrofë dhe fitorja nuk shihet si pronësi.
Po aq e rëndësishme është edhe liria e medias. Sepse nuk ka demokraci të fortë me media të pabesueshme. Nuk ka qytetar të lirë pa informacion të lirë. Nuk ka kontroll mbi pushtetin kur informacioni bëhet i varur nga pushteti ose dezinformimi. Shqipëria ka nevojë për një hapësirë ??publike ku gazetarët nuk kanë nevojë për leje për të bërë pyetje dhe ku media nuk ka nevojë për favore për të mbijetuar.
Në të njëjtën mënyrë, marrëdhënia midis ekonomisë dhe politikës duhet të ndryshojë. Vitet që vijnë nuk do të fitohen nga ai që ka më shumë asete. Ato do të fitohen nga ai që ka më shumë njohuri. Nga ai që ka më shumë teknologji. Nga ai që ka më shumë ide. Shqipëria nuk mund të mbetet një vend ku afërsia me pushtetin vlen më shumë sesa aftësia për të krijuar vlerë. Një ekonomi moderne fillon në momentin kur fiton ai që prodhon më mirë dhe më lirë, dhe jo ai që favorizohet nga pushteti.
Kjo lidhet drejtpërdrejt me brezin e ri. Shqipëria nuk e ka më luksin të humbasë njerëzit e saj më të aftë. Konkurrenca, merita, mundësia, dhe jo kontrolli, janë thelbi i ndryshimit. Çdo i ri që largohet nuk merr me vete vetëm një punë. Ai merr me vete energji, njohuri, kreativitet dhe një të ardhme. Vendi duhet të krijojë kushte ku mendja, puna dhe talenti kanë më shumë vlerë sesa lidhja, ndërhyrja, inventari apo privilegji.
Po aq e rëndësishme është edhe cilësia e shërbimeve publike. Arsimi nuk mund të vazhdojë të trajtohet si një sektor administrativ. Është fabrika ku prodhohet e ardhmja e vendit. Është thelbi i gjithçkaje që na rrethon, në të tashmen dhe në të ardhmen. Shëndeti nuk mund të matet vetëm me shifrat e investimeve, ndërtesat, mjetet, etj.
Matet nga siguria që ndjen qytetari kur ka nevojë për të. Një shtet modern nuk ndërtohet vetëm me llaç dhe tulla. Ai ndërtohet me njohuri, shëndet, besim dhe dinjitet.
Këtu fillon beteja kundër korrupsionit. Jo vetëm në sallat e gjyqit. Jo vetëm në dosjet hetimore. Por në kulturën e përditshme të shtetit. Korrupsioni është besimi i rrënjosur se rregulli mund të anashkalohet pa pasoja. Se ligji mund të negociohet. Se pushteti mund të përdoret si privilegj. Se abuzimi mund të normalizohet dhe të lavdërohet. Lufta kundër tij është mbi të gjitha një betejë morale për mënyrën se si e kuptojmë shtetin.
Shqipëria ka hyrë në një moment ku nuk ka nevojë të provojë se dëshiron të ecë përpara. E ka provuar këtë. Duhet të tregojë se di të ndërtojë një shtet që funksionon edhe kur pushteti ndryshon, edhe kur interesat përplasen, edhe kur askush nuk e vëren.
Një vend nuk bëhet evropian kur i bind të tjerët për atë që është evropian. Ai bëhet evropian kur qytetarët e tij ndihen të mbrojtur nga ligji, të respektuar nga shteti, të lirë të ndërtojnë jetën e tyre pa kërkuar leje nga askush.
Kjo është marrëveshja e re që Shqipëria duhet ta realizojë brenda vetes, do t’iu jemi mirenjohes nese do te na ndihmonit që të mirmbajmë faqen vetëm duke shtypur(mbi foton) që ndodhet më poshtë.Faleminderit për mirkuptimin SHQIPE
