Bruno hodhi hapat drejt varrit dhe në atë çast dukej sikur diçka brenda tij u thye përgjithmonë.
Jo në stadium, jo mes duartrokitjeve të tifozëve, por përballë gruas që e rriti dhe e formoi si njeri. Lotët i rridhnin pa pushim, ndërsa ata që ishin pranë ruanin heshtjen.
Ai nuk ishte më futbollisti që njihnin të gjithë. Në ato momente ishte thjesht një djalë që po i jepte lamtumirën e fundit njeriut më të dashur.
Teksa grushtet e fundit të dheut mbuluan varrin, dhimbja në fytyrën e tij u bë e dukshme. Heshtja e atij vendi dukej më e rëndë se çdo fjalë ngushëllimi.
Familjarët dhe miqtë e përshkruanin nënën e tij si forcën e qetë që kishte qenë gjithmonë pranë tij, si njeriun që e mbështeti në çdo hap të jetës.
Sipas tyre, ajo i kishte mësuar se forca e vërtetë nuk matet me sukseset në fushë, por me mënyrën se si sillesh me njerëzit edhe kur askush nuk të sheh.
Mesazhet e ngushëllimit nga miq, bashkëlojtarë, trajnerë dhe shumë njerëz të tjerë vazhduan të mbërrinin, duke treguar mbështetjen për Brunon dhe familjen e tij.
Megjithëse dhimbja e humbjes është e madhe, kujtimet dhe vlerat që ajo i la pas do ta shoqërojnë në çdo hap të jetës së tij.
Kur u largua nga varrezat, Bruno nuk po linte pas nënën e tij. Ai po mbante me vete dashurinë, mësimet dhe kujtimin e saj, të cilat do ta udhëheqin përgjithmonë, do t’iu jemi mirenjohes nese do te na ndihmonit që të mirmbajmë faqen vetëm duke shtypur(mbi foton) që ndodhet më poshtë.Faleminderit për mirkuptimin SHQIPE
