Ishte diçka që nuk e vura re menjëherë. Vetëm kur pashë veten në pasqyrë më vonë atë mëngjes, ndjeva se diçka nuk shkonte. Poshtë veshit, duke zbritur përgjatë qafës, dallova disa shenja të errëta dhe të çrregullta që isha i sigurt se nuk kishin qenë aty më parë.
Në fillim qesha me veten, duke menduar se ndoshta kisha fjetur në një pozicion të çuditshëm ose isha gërvishtur pa e kuptuar. Por sa më shumë i shikoja, aq më pak kishin kuptim.
Nata e mëparshme kishte qenë krejtësisht normale – ose të paktën kështu e mbaja mend. Shkova për të fjetur si zakonisht, pa asgjë të pazakontë apo të çuditshme.
Nuk isha lënduar dhe nuk më kishte ndodhur asnjë aksident. Megjithatë, tani po shihja diçka që dukej sikur ishte shfaqur qëllimisht, thuajse brenda natës dhe pa asnjë paralajmërim. Pikërisht atëherë filloi të më pushtonte një ndjenjë e çuditshme shqetësimi.
U përpoqa ta injoroja, i mbulova shenjat dhe vazhdova ditën si zakonisht. Por njerëzit i vunë re.
Një vështrim këtu, një shikim i dytë atje. Më në fund, një mik më pyeti nëse isha mirë, ndërsa unë e kalova me një shaka. Brenda vetes, megjithatë, nuk arrija ta largoja mendimin se diçka nuk ishte në rregull.
Këto nuk dukeshin si shenja të rastësishme – kishin një model, një formë që më bënte të besoja se fshihej diçka më shumë pas tyre.
Kur u ktheva në shtëpi, nuk mund t’i shpërfillja më. Fillova të riktheja në mendje çdo moment të natës së kaluar, duke kërkuar qoftë edhe një detaj të vetëm që mund ta shpjegonte atë që po shihja.
Por nuk gjeta asgjë, vetëm një boshllëk aty ku duhej të ishte përgjigjja. Dhe, çuditërisht, kjo ishte edhe më e frikshme sesa ta dija të vërtetën.
Tani, sa herë shikohem në pasqyrë, nuk shoh vetëm ato shenja. Shoh një pyetje që ende nuk ka marrë përgjigje. Sepse ndonjëherë nuk është ajo që sheh që të shqetëson më shumë… por ajo që nuk arrin ta kujtosh, do t’iu jemi mirenjohes nese do te na ndihmonit që të mirmbajmë faqen vetëm duke shtypur(mbi foton) që ndodhet më poshtë.Faleminderit për mirkuptimin SHQIPE
