Në zemër të kodrave të Laçit, aty ku çdo të martë ngjiten mijëra njerëz me lutje, qirinj dhe shpresë, Kisha e Shna Ndout vazhdon të mbetet një nga vendet më të vizituara të pelegrinazhit në Shqipëri. Për shumë besimtarë, rruga drejt saj nuk është thjesht një udhëtim fizik, por një kërkim për forcë, ngushëllim dhe një shenjë se gjithçka mund të ndryshojë.
Mes shumë historive që qarkullojnë prej vitesh, një dëshmi e veçantë lidhet me një grua e cila, sipas rrëfimit të familjarëve të saj, kishte humbur aftësinë për të ecur pas një periudhe të gjatë sëmundjeje.
Familja nuk kishte reshtur së kërkuari ndihmë mjekësore, por njëkohësisht kishte vendosur që çdo të martë ta sillte pranë Kishës së Laçit. Gruaja ngjitej me ndihmën e të afërmve, ndërsa pranë altarëve lutej në heshtje që të kishte forcë të përballonte gjendjen e saj.
Pas disa javësh, familjarët vunë re diçka të pazakontë.
Fillimisht ajo nisi të lëvizte këmbët më lirshëm. Më pas arriti të qëndronte për disa sekonda në këmbë. Pak kohë më vonë, sipas rrëfimit të tyre, ndodhi momenti që askush nuk e priste: gruaja u ngrit dhe bëri disa hapa pa ndihmën e askujt.
Një prej personave që ndodhej aty në atë moment e kujton kështu:
“Askush nuk po fliste. Të gjithë vetëm e shikonin. Ajo po qante dhe përsëriste se kishte vite që nuk kishte ecur kështu. Familjarët e përqafuan dhe shumë prej njerëzve përreth nisën të luteshin.”
Lajmi u përhap shpejt mes pelegrinëve. Për familjen e saj, ajo ditë mbeti e paharrueshme. Ata e konsideruan përmirësimin një përgjigje ndaj lutjeve të tyre, ndërsa të tjerë e panë si një dëshmi të fuqisë së shpresës dhe besimit.
Por Kisha e Laçit është e mbushur me histori të ngjashme.
Disa tregojnë për njerëz që kanë gjetur forcë për të përballuar sëmundje të rënda. Të tjerë flasin për familje që janë pajtuar pas shumë vitesh konflikti, apo për njerëz që, pasi kishin humbur çdo shpresë, janë larguar nga ky vend me një ndjenjë të re qetësie.
Për pelegrinët, mrekullia nuk është gjithmonë vetëm një shërim fizik. Ndonjëherë ajo është një vendim për të vazhduar jetën, një falje pas shumë vitesh, apo thjesht forca për të përballuar një periudhë të vështirë.
Çdo të martë, rruga drejt Kishës së Shna Ndout mbushet përsëri me njerëz. Disa ecin zbathur, disa mbajnë qirinj në duar, ndërsa të tjerë ngjiten në heshtje.
Secili mbërrin me historinë e vet.
Dhe ndoshta pikërisht këtu qëndron fuqia më e madhe e këtij vendi: mijëra njerëz që, pavarësisht vështirësive, vazhdojnë të ngjiten drejt kodrës duke besuar se shpresa ende ekziston, do t’iu jemi mirenjohes nese do te na ndihmonit që të mirmbajmë faqen vetëm duke shtypur(mbi foton) që ndodhet më poshtë.Faleminderit për mirkuptimin SHQIPE
