Ai ishte zhdukur para se dikush ta kuptonte çfarë po ndodhte. Një njeri i qetë, një jetë e qetë, e më pas një heshtje që u shndërrua në ankth. Për muaj të tërë, banorët e qytetit pëshpëritnin, luteshin dhe kishin frikë nga më e keqja.
Kur një gjahtar hasi në një copë toke me dhe të sapo trazuar, tmerri mori më në fund një formë, një erë dhe një emër.
Varri ishte i cekët, sikur ai që e kishte varrosur të besonte se vetë toka do ta ruante sekretin përgjithmonë. Por pas një sezoni me reshje, dheu u zhvendos aq sa një i huaj ta vinte re.
Kur policia zbuloi trupin e tij, shpresa e fundit e brishtë e familjes u shua buzë atij gropimi me baltë. Nuk pati mrekulli, nuk pati një burrë të humbur që u gjet duke endur rrugëve i hutuar; pati vetëm konfirmimin e asaj që makthet e tyre ua kishin përsëritur prej kohësh.
Varri ishte i cekët, sikur ai që e kishte vendosur aty të mendonte se toka do ta mbante të fshehtë përgjithmonë. Në vend të kësaj, shirat e shumtë lëvizën dheun mjaftueshëm sa dikush ta dallonte. Kur autoritetet nxorën në dritë trupin e tij, çdo grimë shprese që familja kishte mbajtur gjallë u zhduk. Nuk kishte fund të lumtur, vetëm përballjen e dhimbshme me realitetin që kishin frikë ta pranonin, do t’iu jemi mirenjohes nese do te na ndihmonit që të mirmbajmë faqen vetëm duke shtypur(mbi foton) që ndodhet më poshtë.Faleminderit për mirkuptimin SHQIPE
