Thellë në zemrën e pyjeve të virgjëra të Kanadasë Lindore, aty ku rruga e fundit e asfaltuar është harruar me milje larg dhe ku zhurma e vetme është fëshfërima e gjetheve, fshihet diçka që sfidon arsyen njerëzore. Imagjinoni të ecni mes pemëve gjigante dhe papritur, në majë të një kodre të mbuluar me myshk, të shihni…
…një vagon të vjetër treni, të ndryshkur nga koha, të qëndrojë i vetëm mes pyllit. Nuk ka shina. Nuk ka stacion. Nuk ka asnjë shenjë se si mund të ketë arritur aty.
Kjo është pikërisht lloji i skenës që ndez imagjinatën: një relike e harruar e një epoke tjetër, e fshehur thellë në natyrë. Kur një eksplorues vendos t’i afrohet, ai zbulon se dera e vagonit është ende e mbyllur. Pas një përpjekjeje të gjatë, arrin ta hapë dhe hyn brenda me kujdes.
Ajo që gjen nuk është një thesar i humbur apo një sekret i mbinatyrshëm, por një kapsulë kohe. Brenda ndodhen mobilje të vjetra, mjete pune, dokumente të zverdhura dhe sende personale që tregojnë historinë e njerëzve që dikur udhëtuan ose jetuan aty. Çdo objekt duket sikur ka mbetur i paprekur për dekada.
Megjithëse histori të tilla shpesh paraqiten me tituj dramatikë, shpjegimi zakonisht lidhet me historinë e hekurudhave, industrisë së pylltarisë ose kampeve të largëta të punës. Në disa rajone të Kanadasë, vagonët e vjetër janë përdorur si strehime, depo ose banesa të përkohshme dhe më pas janë braktisur kur aktivitetet ekonomike u zhvendosën diku tjetër.
Pamja e një vagoni të vetëm në mes të pyllit mbetet megjithatë mbresëlënëse: një kujtesë e heshtur e njerëzve që kaluan aty shumë kohë më parë dhe e mënyrës se si natyra, ngadalë por me këmbëngulje, rimerr atë që njeriu ka lënë pas, do t’iu jemi mirenjohes nese do te na ndihmonit që të mirmbajmë faqen vetëm duke shtypur(mbi foton) që ndodhet më poshtë.Faleminderit për mirkuptimin SHQIPE
